Nataraj Huliyar


Writer

Biography

Dr. Nataraj Huliyar is a short story writer, novelist, columnist, poet and critic.
Born in Huliyar town, Tumkur district Karnataka, India, he did his Masters in English and has done his Ph.D., on ‘Tradition and Modernity in Modern African and Kannada Literature: A comparative Study.’ He is a Professor of English and teaches Comparative Literature at Centre of Kannada Studies, Bangalore University, and is also the Director of Centre for Gandhian Studies. He is the former Dean of school of languages, and Head of the Dept. of English, Central University of Karnataka. He lives in Bangalore.

He is the Executive Editor of Dr. Ram Manohar Lohia’s works in Kannada Translation. He has written columns for magazines and presently writes a socio-cultural column in Prajavani, leading Kannada Daily. He has published over 2000 articles both in English and Kannada.

Publications: He has to his credit 3 Short Story Collections, 2 plays, a novel, 2 poetry Collections, a biography, a monograph and 3 books of Cultural Criticism. He has edited about 48 books for various projects. His works have been prescribed as texts in several universities across Karnataka.

Awards: He has won Karnataka Sahitya Academy awards 3 times (1994, 2002, 2009) and Sahitya Shree Award for Lifetime Literary Achievement in 2017. He is also a recipient of Madhyama Academy Ambedkar Award and Lokanayaka Jayaprakash Narayan Award, G.S. Shivarudrappa Award for Criticism, Rammanohar Lohia Award, Ki. Ram. Nagaraj Samskruthi Award.
Read More


Blog

Latest Posts

More Blogs

blog
10 May 2026 ಸ್ಟೂಡೆಂಟುಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮನ!

 ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವ ಒಂದು ವಿಸ್ಮಯಕರ ಅಕಡೆಮಿಕ್ ಚಿತ್ರ ಇದು: 

ಈ ಪ್ರಸಂಗ ನಡೆದಿದ್ದು ೧೯೨೯ರಲ್ಲಿ. ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಲುಡ್ವಿಗ್ ವಿಟ್‌ಗನ್ ಸ್ಟೈನ್ ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ಪುಟದ ಥೀಸಿಸ್ ಬರೆದ. ಅವನ ಥೀಸಿಸ್ಸಿನ ಮೌಲ್ಯಮಾಪಕರು ಆ ಕಾಲದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಫಿಲಾಸಫರ್ ಜಿ.ಇ. ಮೂರ್ ಹಾಗೂ ವಿಟಗನ್ ಸ್ಟೈನನ ಡಾಕ್ಟರಲ್ ಗೈಡ್ ಆಗಿದ್ದ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಬರ್ಟ್ರಂಡ್ ರಸೆಲ್.  

ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅಕಡೆಮಿಕ್ ವಲಯಗಳ ಪರಿಚಿತ ಪ್ರಸಂಗ ಇದು: ಥೀಸಿಸ್ಸಿನ ಮೌಖಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ದಿನ ವಿಟ್‌ಗನ್ ಸ್ಟೈನ್ ಮೌಲ್ಯಮಾಪಕರ ಭುಜ ತಟ್ಟುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ: ‘ಡೋಂಟ್ ವರಿ. ಐ ನೋ ಯು ವಿಲ್ ನೆವರ್ ಅಂಡರ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಇಟ್.’ (ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೋಬೇಡಿ. ಇದು ನಿಮಗೆ ಎಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲ ಅಂತ ನಂಗೊತ್ತು.’) 

ಈ ಮೌಲ್ಯಮಾಪಕರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಟ್‌ಗನ್ ಸ್ಟೈನನನಿಗೆ ಗೌರವವಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಆಗ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತತ್ವಜ್ಞಾನದ ಥಿಯರಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ತನ್ನ ‘ಪಿಕ್ಚರ್ ಥಿಯರಿ ಅಪ್ರೋಚ್’ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನ ನಿಲುವಾಗಿತ್ತು. 

ಇದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು, ಬರ್ಟ್ರಂಡ್ ರಸೆಲ್ ತನ್ನ ಡಾಕ್ಟರಲ್ ಗೈಡ್ ಆದ ಕೆಲವೇ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಟ್‌ಗನ್ ಸ್ಟೈನನಿಗೆ ತಾನು ರಸೆಲ್‌ನಿಂದ ಕಲಿಯುವುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಈ ಮಾತನ್ನು ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ರೇಮಾಂಕ್ ಬರೆದ ವಿಟ್‌ಗನ್ ಸ್ಟೈನನ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆ ‘ಡ್ಯೂಟಿ ಆಫ್ ಎ ಜೀನಿಯಸ್’ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. 

ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಮೌಖಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನಂತರ ಪ್ರೊಫೆಸರ್‍ ಮೂರ್ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆದ: ‘ಪಿಎಚ್.ಡಿ.ಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಇದು ಪೂರೈಸದಿದ್ದರೂ ಇದು ಒಬ್ಬ ಜೀನಿಯಸ್‌ನ ಕೃತಿ.’ ಮೌಖಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನಂತರವೂ ಮೂರ್‍ ಹಾಗೂ ರಸೆಲ್ ಜೊತೆ ವಿಟ್‌ಗನ್ ಸ್ಟೈನ್ ಸಂಬಂಧ ಆರಾಮಾಗೇ ಇತ್ತು.  

ಅವತ್ತು ವಿಟ್‌ಗನ್ ಸ್ಟೈನ್ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪಡೆದ. ಇವತ್ತು ಲೋಕದ ದೊಡ್ಡ ಆಧುನಿಕ ಫಿಲಾಸಫರುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅವನೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವತ್ತು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ಪುಟದ Tractatus Logico-Philosophicus ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಿಂತ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲೇ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಪಿಎಚ್.ಡಿ. ಪೂರ್ವ ಡಿಸರ್ಟೇಶನ್ನೋ ಅಥವಾ ಥೀಸಿಸ್ಸೋ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳೂ ಇವೆ. 
ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಘಟನೆಗಳು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ಸಿಗ್ಮಂಡ್ ಫ್ರಾಯ್ಡನಿಂದ ಕಲಿತಿದ್ದ ಕಾರ್ಲ್ ಯೂಂಗ್ ಫ್ರಾಯ್ಡ್‌ನ ಥಿಯರಿಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸಿ ಮುಂದೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಶೋಧನೆಗಳು ಫ್ರಾಯ್ಡನನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿದವು. ಇಂಥ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಇರಬಹುದು. 

ಇವೆಲ್ಲ ಮೊನ್ನೆ ನೆನಪಾಗಲು ಕಾರಣವಿತ್ತು: ಈಚಿನ ಒಂದು ಸಂಧ್ಯಾಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆಯ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಎಂ.ಎ. ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ಅನುಭವ ಹೇಳತೊಡಗಿದಂತೆ, ಈ ಅಂಕಣಕಾರನ ಅಲೆಯುವ ಮನ ಕ್ಲಾಸುರೂಮುಗಳ ಅನುಭವದ ಸುತ್ತ ಅಡ್ಡಾಡತೊಡಗಿತು; ವಿಟ್‌ಗನ್ ಸ್ಟೈನ್ ಪ್ರಸಂಗ ನೆನಪಾಯಿತು. 

ಅವತ್ತು ಗೆಳೆಯ ಹೇಳಿದ ಅನುಭವ ಇದು:

ಎಂ.ಎ.ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅದೇ ಆಗ ಆ ಜನಪದ ತ್ರಿಪದಿಯೊಂದರ ಹೊಸ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಹೊಳೆದವರಂತೆ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು ಚಿರಪರಿಚಿತ ತ್ರಿಪದಿ:  
ಬಾಲಕರಿಲ್ಲದ ಬಾಲೀದ್ಯಾತರ ಜನ್ಮ 
ಬಾಡೀಗಿ ಎತ್ತು ದುಡಿದ್ಹಾಂಗI
ಬಾಳೆಲೆಯ ಹಾಸ್ಯುಂಡು ಬೀಸಿ ಒಗೆದಾಂಗ 

ಈ ಪದ್ಯ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹೇಳಿದರು: ‘ನೋಡಿ, ಈ ಜನಪದ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗಿದೆ ಅಂದರೆ, ಗಂಡು ಮಗುವಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕ ಎಂದು ಈ ತ್ರಿಪದಿ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಅಂದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೆಂಗಸರ ಬಗ್ಗೆ, ಜನಪದರ ಧೋರಣೆ ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದೆ…’ 

ಆಗ, ಮೇಲೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ ಗೆಳೆಯ ಮೇಲೆದ್ದು ತನ್ನದೊಂದು ರೀಡಿಂಗ್ ಕೊಟ್ಟ: 
‘ಸಾರ್, ಜನಪದರಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ ಇರುತ್ತದೆ. ಮಹಿಳೆಯರ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗೆಗೆ ಜನಪದರು ಹತ್ತಾರು ಕಡೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ‘ಬಾಲಕ’ ಎಂದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ‘ಮಕ್ಕಳು’ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ. ‘ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದವರ ಜನ್ಮ ಸಾರ್ಥಕವಾಗದು’ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಬಾಲಕ, ಬಾಳು, ಬಾಳೆಲೆ ಬಾಡಿಗೆ…ಹೀಗೆ ‘ಬಾ’ ದ ಅನುಪ್ರಾಸದ ಮೋಹವೂ ಇಲ್ಲಿದೆ…ನಮ್ಮ ಜನಪದರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಮನುಷ್ಯ’ ಎಂದರೆ ಗಂಡು, ಹೆಣ್ಣು ಎರಡೂ ಸೇರಿರುತ್ತವೆ… ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ತ್ರಿಪದಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಲಕ ಎಂದರೆ ಬಾಲಕಿಯೂ ಅದರೊಳಗೆ ಸೇರಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಸ್ಥೂಲ ಗ್ರಹಿಕೆಯಿಂದಲೂ ಈ ತ್ರಿಪದಿಯಲ್ಲಿ ‘ಬಾಲಕರಿಲ್ಲಾದ’ ಎಂಬ ಬಣ್ಣನೆ ಬಂದಿರಬಹುದು.’

ಮೇಷ್ಟರಿಗೆ ಈ ವಿಭಿನ್ನ ಓದು ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ. 

ಮೇಷ್ಟ್ರು: ಯಾವೂರು ತಮ್ಮದು?

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ: ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನಹಳ್ಳಿ

‘ಮತ್ತೇನು! ದೊಡ್ಡನಾಯಕನ ಹಳ್ಳಿಯವರ ಥರ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲ!’ ಎಂದು ಮೇಷ್ಟ್ರು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಡಿ, ನಕ್ಕು ನಗಿಸಲೆತ್ನಿಸಿದರು. 

ಮೇಷ್ಟರ ರೀಡಿಂಗಿನಲ್ಲಿ ಅಂಥ ತಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲುನೋಟಕ್ಕೆ ತ್ರಿಪದಿ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಥವನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಫೆಮಿನಿಸ್ಟ್ ಥಿಯರಿಗಳನ್ನು ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಅಂಕಣಕಾರನೂ ಆ ತ್ರಿಪದಿಯನ್ನು ಹಾಗೇ ಓದಿದ್ದ. ಆದರೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿತ್ತು. ಮೇಷ್ಟರು ಅದನ್ನೂ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಅವರೂ ಬೆಳೆದು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನೂ ಬೆಳೆಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿತ್ತು! 

ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಬಂದ ಕಾಲದಿಂದ ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಂ, ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ಸ್, ಟೀಚಿಂಗ್  ಇವುಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಇರುವ ನನಗಂತೂ ಸ್ಟೂಡೆಂಟುಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು ಚಕಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ನನ್ನನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಸುಜನಾ ಅವರು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕನ್ನಡಿಸಿರುವ ಸೊಫೋಕ್ಲಿಸನ ‘ಎಜಾಕ್ಸ್’ ಹಾಗೂ ಬಿಎಂಶ್ರೀಯವರ ‘ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ್’ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ತೌಲನಿಕವಾಗಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಟ್ರ್ಯಾಜಿಡಿ, ದುರಂತ ನಾಟಕ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದೆ. ಒಂದೆರಡು ಮೂರು ಕ್ಲಾಸುಗಳ ನಂತರ ಜಾಣ ಹುಡುಗಿ ಧನಲಕ್ಮಿ, ‘ಸಾರ್‍! ಸುಜನಾ ಅವರ ಅನುವಾದದಲ್ಲಿ ಈ ದುರಂತ ನಾಟಕದ ಕೊನೆಗೆ ‘ಮಂಗಳಂ’ ಹಾಕಿದ್ದಾರಲ್ಲ!’ ಎಂದಳು. ಅಸಲಿಗೆ ಆ ನಾಟಕ ಓದಿ ಟೀಚ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನೇ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ, ಭಾರತೀಯ, ಕನ್ನಡ ನಾಟಕಗಳ ಕೊನೆಗೆ ‘ಮುಕ್ತಾಯ’ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ‘ಮಂಗಳಂ’ ಬಳಸುವುದರಿಂದ ಸುಜನಾ ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿರಬಹುದು ಎಂದ ನೆನಪು.   

ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ‘ಟ್ರ್ಯಾಜಿಡಿ’ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದ ದುರಂತ, ದುಃಖಾಂತ ಸರಿಯಾದ ಸಂವಾದಿ ಪದಗಳಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಂದಿನ ಅಂಕಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಬರೆದ 'ಟ್ರ್ಯಾಜಿಡಿಯ ದೇಶೀ ಸ್ವೀಕಾರ’ ಎಂಬ ಲೇಖನದ ವಿವರಗಳು ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬಹುದು: 

'ಟ್ರ್ಯಾಜಿಡಿ’ ಎಂಬ ಪದ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯ 'ಟ್ರ್ಯಾಗೋಡಿಯಾ’ ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದೆ. 'ಟ್ರ್ಯಾಗೋಡಿಯಾ’ ಎಂಬ ಪದ 'ಸಾಂಗ್ ಆಫ್ ದ ಗೋಟ್’ ಎಂಬುದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದೆ. 'ಸಾಂಗ್ ಆಫ್ ದ ಗೋಟ್’ನ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇದು: ಗ್ರೀಕರು ಕಾಳ ಶಕ್ತಿಗಳ ದೇವತೆ ಡಯೋನಿಸಿಸ್‌ನ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗೋಟ್ (ಆಡು) ಬಲಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಲಿಯಾಗುವ ಆಡಿನ ಆಕ್ರಂದನವೇ 'ಟ್ರ್ಯಾಗೋಡಿಯಾ’ ಆಯಿತು. ಇದು ನಾಟಕ ಪ್ರಕಾರವಾದಾಗ 'ಟ್ರ್ಯಾಜಿಡಿ’ ಆಯಿತು 'ಟ್ರ್ಯಾಗೋಡಿಯಾ’ದ ಅಕ್ಷರಶಃ ಕನ್ನಡಾನುವಾದ: 'ಆಡಿನ ಹಾಡು.’ 

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ 'ಟ್ರ್ಯಾಜಿಡಿ’ ಪದದ ಅನುವಾದದ ಅಪೂರ್ಣತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಗೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ 'ಟ್ರ್ಯಾಜಿಡಿ’ಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸಂವಾದಿ ಪದಗಳು ನಾಟಕದ ಅಂತ್ಯವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಚಿಸುವಂತಿರುವುದರಿಂದ ಕೂಡ ಈ ಅಪೂರ್ಣತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಶತಮಾನದಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ಬೇರು ಬಿಟ್ಟ ಪದಗಳನ್ನು ಕದಲಿಸುವುದು, ಬದಲಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದ್ದರಿಂದ ’ಟ್ರ್ಯಾಜಿಡಿ’ ಎನ್ನುವುದು ದುಃಖಮಯ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ, ಅದು ಜೀವನವನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ದುಃಖವನ್ನು, ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನೋಡುವ, ಅರಿಯುವ ಕ್ರಮ ಎಂಬುದನ್ನು ಕ್ಲಾಸುಗಳಲ್ಲಿ, ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದೆಲ್ಲ ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಬೆಳಕು! ಅವತ್ತು ಆ ಹುಡುಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ ನಂತರ ಎನ್.ಎಸ್.ಡಿ.ಯಲ್ಲಿ ನಾಟಕದ ಕೋರ್ಸ್ ಕೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ರಂಗಭೂಮಿಯ ನವ ನಟಿ-ನಟರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಹುಟ್ಟಿದ ಯೋಚನೆಗಳು. ಟೀಚಿಂಗ್ ಎಂದರೆ ಕಲಿಕೆ ಎಂಬ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಜ್ಞಾನೋದಯ ಕೂಡ ಹೀಗೇ ನಡೆಯುವಾಗ ಎಡವಿ ಆದದ್ದು! 

ಈ ಥರ ಕ್ಲಾಸ್‌ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಈ ನಡುವೆ ಕೂಡ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಷ್ಟರಂತೆ ತಕ್ಷಣದ ಠೇಂಕಾರದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಸ್ಟೂಡೆಂಟುಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಿರಬಹುದು! ಅಂಥ ಎಡಹುಗಳಿದ್ದರೆ ಮಾಫಿ ಇರಲಿ; ‘ಸರ್ವರೊಳಗೊಂದೊಂದು ನುಡಿ ಕಲಿ’ಯಲು ಇನ್ನೂ ಟೈಮಿದೆ!

ಕೊನೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ: ಪಠ್ಯ ವಿಸ್ತರಣಾ ಪ್ರತಿಭೆ!

ಕಲಿಸು ಬಾಗುವುದನ್ನು; ಬಾಗದೆ ಸೆಟೆವುದನ್ನು …
ಆದರು ಕಲಿತಿಲ್ಲವೆಂಬ ನೆನಪುಳಿಸು 

ಇದು ಗೋಪಾಲ ಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗರ ‘ಪ್ರಾರ್ಥನೆ’ ಪದ್ಯದ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಕಳೆದ ವಾರ ಈ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ‘ಓದದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಭಯ’ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಹಲ ಬಗೆಯ ವಿಸ್ತಾರಗಳು ಅಡಿಗರ ಸಾಲನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದವು: ಓದದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಐಡಿಯಾಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತಾರ ಮಾಡಿದ ಎಂ.ಎ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಚರಣ್, ಪಿ.ಎಚ್.ಡಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸೋಮಶಂಕರ ಸುಣ್ಣಂಗೂರು, ಗಲಬರ್ಗಾದ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ-ಈಗಿನ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೇಡಂ- ಮಹಾಂತ, ಕವಯಿತ್ರಿ ಪುಷ್ಪ…ಇವರಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ ಗೆಳೆಯರಾದ ಜೆ. ಶಾಮರಾವ್, ಕೆ.ಪುಟ್ಟಸ್ವಾಮಿ, ಕಾಮ್ರೇಡ್ ಬಿ. ಸುರೇಶ್, ಗುರುಪ್ರಸಾದ್ ಕಂಟಲಗೆರೆ, ಗುರು ಜಗಳೂರು, ನಿರಂಜನ್, ಬಂಜಗೆರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್, ವಿಶುಕುಮಾರ್‍ ಈ ಎಲ್ಲರೂ ಕೊಟ್ಟ ಚುರುಕು ನೋಟಗಳಿಗೆ; ಈ ಎಲ್ಲರ ಪಠ್ಯ ವಿಸ್ತರಣಾಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಶರಣು!  
ಈ ಹಿಂದೆ ಹಲವು ಸಲ ನೆನೆದಂತೆ ‘ನೀನು ಬೆಳೆದರೆ ನಾನು ಬೆಳೆವೆ'! 

 

blog
03 May 2026 ಓದದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ನಿತ್ಯ ಭಯ!

ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕೆಳಗೆ ನನ್ನ ಥೀಸಿಸ್ಸಿನ ಪುಸ್ತಕರೂಪದ ‘ಆಫ್ರಿಕನ್ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕತೆ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆ’ಯ ಮೂರನೆಯ ಮುದ್ರಣ ಬಂದಾಗ, ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಲು ಎಂದಿನಂತೆ ಅಳುಕು! ಇದು ಮುದ್ರಣಗೊಂಡ ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕುರಿತ ಹಳೆಯ ಭಯ. ಯಾವುದೋ ಐಡಿಯಾವನ್ನು ಅರೆಬರೆ ಗ್ರಹಿಸಿದ ರೀತಿಯೋ; ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಕಾಗುಣಿತದ ತಪ್ಪೋ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಇರಿಸುಮುರಿಸು…ಇದು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕುರಿತ ಒಂಥರದ ಭಯ.

ಮತ್ತೊಂದು ಭಯ- ಮೂರು ದಶಕಗಳ ಕೆಳಗೆ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದ ‘ಓದದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಭಯ.’ ಅದರಲ್ಲೂ ಎರಡು ಥರದ ಭಯಗಳು: ಒಂದು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷದಿಂದ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಅವನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸದ ಬಗೆಗಿನ ನಿರಂತರ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ; ಮತ್ತೊಂದು ಹಲವರು ಕೊಡುವ, ಕಳಿಸುವ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕುರಿತದ್ದು; ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ಬಂದ ನಾಗಣ್ಣ ಕಿಲಾರಿಯವರ ಕಾದಂಬರಿ; ಚೈತ್ರಾ ಕೊಟ್ಟ ಅನುವಾದಿತ ಕವಿತೆಗಳು, ಶಾಖಿರಾ ಖಾನುಂ ಕಳಿಸಿದ ಸ್ವಾತಂತ್ಯ್ರ ಹೋರಾಟಗಾರ ಮುಸ್ಲಿಂ ವೆಲ್ಲೂರಿ ಕುರಿತ ಪುಸ್ತಕ…ಹೀಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ಮುನ್ನೂರು, ನಾನೂರು ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಗಳಾದರೂ ನನಗೆ ಎದುರಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೊಂಡ, ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಿದ, ಕಿಂಡಲ್‌ನಲ್ಲಿ ದೊರಕಿಸಿಕೊಂಡ ಪುಸ್ತಕಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಲೇಖಕ ಲೇಖಕಿಯರು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅಥವಾ ಪೋಸ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಯಲ್ಲೋ, ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲೋ ನಾನು ಕಂಡು, ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳು…

ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟನ್ನು ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತೇನೋ; ಓದುತ್ತೇನೋ; ಕವರ್‍ ಟು ಕವರ್‍ ಓದುತ್ತೇನೋ ಎಲ್ಲವೂ ‘ನನಗೆ ಅವಗೆ (ಅಂದರೆ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ) ಗೊತ್ತು’! ಈ ನಡುವೆ ಸಲ್ಮಾನ್ ರಶ್ದಿಯ ‘ವಿಕ್ಟರಿ ಸಿಟಿ’ ಥರದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೋ, ಮೊಗಳ್ಳಿ ಗಣೇಶರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೋ ಎಡೆಬಿಡದೆ ಓದಿ ಮುಗಿಸುವುದೂ ಇದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಟಕವೊಂದರ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ಮೂವತ್ತು ಪೇಜು ಓದಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಒಂದು ನಾಟಕದ ಮೊದಲ ಓದಿಗೆ ಅದರ ಪ್ರದರ್ಶನದಷ್ಟೇ ಟೈಮ್ ಸಾಕು ಎಂಬ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತೆ ದೃಢವಾಯಿತು…ಆದರೂ ಓದದೆ ಬಿಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕೆಣಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ…

ಇಂಥದೊಂದು ಭಯವಿದೆ ಎಂದು ಈ ಅಂಕಣಕಾರನಿಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಿ ಬೆಳ್ಳಿ ಹಬ್ಬದ ವರ್ಷ ದಾಟಿದೆ; ಆದರೂ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಪರಿಹಾರ ಕಂಡಿಲ್ಲ! ೧೯೯೯ರಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ‘ಗಾಳಿ ಬೆಳಕು’ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ‘ಬರೆದ ಓದದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಭಯ’ ಲೇಖನವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿದೆ ಎನ್ನಿಸಿ, ಅದರ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವೆ:

ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಸೆಮಿನಾರೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಎಂ.ಎ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಅವತ್ತು ಟೀ ಬ್ರೇಕಿನಲ್ಲಿ 'ಇವರೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಇವರೆಲ್ಲಾ ನಿದ್ದೇನೇ ಮಾಡೊಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ' ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿ, ಭಯ ಎರಡೂ ತುಂಬಿದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾದ ಅವನಿಗೆ ಆ ಸೆಮಿನಾರ್ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಹಗಲೂರಾತ್ರಿ ಓದಿ ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಯವಿತ್ತು! ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವವರ, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕರಿಗೆ ಇರುವ ಈ ಭಯ 'ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ'ವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಡಿ.ಆರ್. ನಾಗರಾಜರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಇಂಥ ಭಯವಿತ್ತು. ಅವರ ಪರಿಚಯವಾದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ರಾಶಿಯನ್ನು ನಿಬ್ಬೆರಗಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ 'ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದಿದೀರಾ ಸಾರ್?’ ಎಂದೆ. ತಕ್ಷಣ ಡಿ.ಆರ್., 'ಮತ್ತೆ? Each one of them' ಎಂದರು. ಅನಾತೊಲ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಎಂಬ ಫ್ರೆಂಚ್ ಲೇಖಕನ ಬೃಹತ್ ಗ್ರಂಥ ಭಂಡಾರವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮುಗ್ಧನೊಬ್ಬ ‘ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದಿದೀರಾ ಸಾರ್?' ಎಂದು ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದ; ಆಗ ಅನಾತೊಲ್ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ: ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಗ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪಿಂಗಾಣಿ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ದಿನಾಲೂ ಬಳಸುತ್ತೀಯೇನಯ್ಯ? ಹಾಗೇನೇ ಪುಸ್ತಕಗಳ ವಿಚಾರ ಕೂಡ.' 

ಮತ್ತೊಂದು ಇಂಥ ಪ್ರಸಂಗ: ಫ್ರೆಂಚ್ ಚಿಂತಕ ಡೆರಿಡಾನ ಗ್ರಂಥಭಂಡಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸಂದರ್ಶಕನೊಬ್ಬ ಕೇಳಿದ: ‘ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದಿದೀರಾ ಸಾರ್?’ ಅದಕ್ಕೆ ಡೆರಿಡಾ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ: 'ಉಹೂಂ, ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಓದಿದ್ದೇನೆ... ಆದರೆ ಅವನ್ನು ತುಂಬಾ ಕ್ಲೋಸ್ ಆಗಿ ಓದಿದ್ದೇನೆ'. ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಆಯ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಓದಬೇಕೆಂಬ ಒಳನೋಟ ಕೂಡ ಡೆರಿಡಾನ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿದೆ.

ಅದಿರಲಿ, ಅವತ್ತು ಡಿ.ಆರ್. ಉತ್ತರ ಕೇಳಿದ ನಂತರ ನಾನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವರ ಕಪಾಟಿನಿಂದ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿದ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು. ವಿದೇಶೀ ಮದ್ಯಪಾನಿಗಳು ಒಂದು ಬಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಕಾಲ ಕುಡಿದು ಇನ್ನೊಂದು ಬಾರ್‌ಗೆ, ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಬಾರ್‌ಗೆ ಜಿಗಿದು 'ಬಾರ್ ಹಾಪಿಂಗ್' ಮಾಡುವಂತೆ ಡಿ.ಆರ್. ಕೂಡ 'ಬುಕ್ ಹಾಪಿಂಗ್’ ಮಾಡಿರಬಹುದೆಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೆತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವರು ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿರಬಹುದೆಂಬ ಭಯ ಮಾತ್ರ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಪುಸ್ತಕವೊಂದರ ಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರೆ ಸಾಕು, ಅದನ್ನು ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಅದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಲ್ಲ ಅಸಾಧಾರಣ ಶಕ್ತಿ ಡಿ.ಆರ್.ಅವರಿಗಿತ್ತು. ಡಿ.ಆ‌ರ್‍. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಈ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಅಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೋ ತಮ್ಮ ಸರೀಕರಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಇರಿಸುಮುರಿಸು ಹುಟ್ಟಿಸಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು. 

ಒಮ್ಮೆ ಡಿ.ಆರ್. ಶಿಮ್ಲಾಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ 'ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆ'ಯ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪುಟ್ಟ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಹಾರ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ತಮ್ಮ ಒಂದು ಕುತೂಹಲಕರ ಕನಸನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದರು. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದ ಡಿ.ಆರ್. ಯಾವುದೋ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದು 'ಈ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದೀಯಾ ಗುರೂ?’ ಎಂದು ಗಂಭೀರ ಮುಖಮುದ್ರೆ ಹೊತ್ತು ಕೇಳಿದ್ದರು. ತಾವು ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಪಡೆದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅದ್ಭುತ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಡಿ.ಆರ್. ಅದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಆಯುಧವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಾರೇನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕೂಡ ಅವರ ಪರಿಚಿತರಲ್ಲಿದ್ದುದನ್ನು ಈ ಕನಸು ಸೂಚಿಸುವಂತಿದೆ.

ನಾವು ಎಂ.ಎ.ಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಹಪಾಠಿಯೊಬ್ಬ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಹೀಗೆಯೇ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಎಲಿಯಟ್‌ನ 'ವೇಸ್ಟ್ ಲ್ಯಾಂಡ್' ಖಂಡಕಾವ್ಯವನ್ನು ಓದಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಎಲಿಯಟ್‌ನ ಎಲ್ಲಾ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿ ಅವುಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿಯ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೀವು ಎಲಿಯಟ್‌ನ 'ಫೋರ್ ಕ್ವಾರ್ಟ್ರೆಟ್ಸ್' 'ಪ್ರುಫ್ರಾಕ್’ ಇವೆಲ್ಲಾ ಓದದಿದ್ದರೆ ಈ ಪದ್ಯ ಹೇಗ್ರಯ್ಯಾ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ?' ಎಂದು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಶುರುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ! ನಾವು ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮೂರು, ನಾಲ್ಕು ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡು ಬಂದರೆ, 'ಜಾರ್ಜ್ ಸಾಂತಾಯನನ್ನ ಓದಿದೀರೇನಯ್ಯ, ಅವನು ಎಲಿಯಟ್‌ನ ಗುರು. ಮೊದಲು ಅವನನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ' ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವು ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಓದಲಾಗದಿದ್ದಕ್ಕೋ ಏನೋ ಅವನು ಕೆಲಕಾಲ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ದುಃಸ್ವಪ್ನವಾಗತೊಡಗಿದ!

'ಜ್ಞಾನ' ಎಂದರೆ ‘ನಾವು ಓದಿರುವೆವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ’ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡ ಇಂಥ ದುಃಸ್ವಪ್ನಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದೇನೋ! ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಂತೂ ಅನೇಕರಿಗೆ 'ಪಾಂಡಿತ್ಯ' ಎಂದರೆ ಏನೆಂದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು: ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಪುಸ್ತಕ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗದಂತೆ ತಾವೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದರಿಂದ ಆಯ್ದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿರುವುದು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವಿದ್ದು ಈಚಿನ ವಿದೇಶೀ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಸಿಕ್ಕರಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಪಂಡಿತನಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪಂಡಿತನ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಭಯಗಳಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕದ ಪುಸ್ತಕ ಅವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೇನು ಗತಿ' ಎಂಬುದೂ ಒಂದು! ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುವ ಅನೇಕ ರಿಸರ್ಚ್ ಸ್ಕಾಲರುಗಳ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿರುವ ಭಯ ಕೂಡ ಇದೇ, ಭಾರತದ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಗಳಲ್ಲಂತೂ ರಿಸರ್ಚ್ ಸ್ಕಾಲರುಗಳ ಇಡೀ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಅವಧಿ 'ಆ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲವಲ್ಲ' ಎಂಬ ಭಯದಲ್ಲೇ ಉರುಳಿಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. 

ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಸಿನಿಕ ಮೇಷ್ಟ್ರರೊಬ್ಬ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಇದು: ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ರಿಸರ್ಚ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ವರ್ಷ: ತನ್ನ ಸಂಶೋಧನೆಯ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಹೆಸರು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಎರಡನೆಯ ವರ್ಷ: ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಲೈಬ್ರರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವುದು. ಲೈಬ್ರರಿಗಳಲ್ಲಿ 'ಹುಡುಕುವುದು' ಎಂದರೆ ಅವು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೇರೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ರಿಸರ್ಚ್ ಕೂಡ ಶ್ರೀಮಂತರ ಲಕ್ಷುರಿಯಾಗಿರುವ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗಾಗಿ ಬೇಡುವುದು. ಮೂರನೆಯ ವರ್ಷ; ಹಾಗೆ ಬೇಡಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಗಬಹುದು. ನಾಲ್ಕನೆಯ ವರ್ಷ: ಕೊನೆಗೂ ಥೀಸಿಸ್ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಓಡಿ ಹೋದರೆ ಸಾಕು ಎನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ...

…ಮನುಷ್ಯನ ಬಗೆಬಗೆಯ ಭಯಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾತಾಡುವ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ನಾವು ಓದದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಭಯ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಿದಂತಿಲ್ಲವಲ್ಲ... ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕದ ಶೆಲ್ಫಿನತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರೆ ಹುಟ್ಟುವ ಭಯ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಪುಟಿಯತೊಡಗಿತು: ಒಂದೇ ಆ್ಯಂಗಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳಿಂದ ಮುಖ ವಾರೆ ಮಾಡಿ ಇನ್ನೇನು ಬೀಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಚಾಮ್‌ಸ್ಕಿಯ ಪುಸ್ತಕ, ಧೂಳು ಕೂತ ಫಿಲಿಪ್ ರಾತ್, ದಾಸೊವ್‌ಸ್ಕಿ, ಗುಂಟರ್‌ಗ್ರಾಸರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಮುಂದಿನ ಬೇಸಿಗೆಗೆ ಓದಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ತೊಟ್ಟ 'ವಾರ್ ಅಂಡ್ ಪೀಸ್' ಮತ್ತು...

ಡಿ.ಆರ್. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮುನ್ನ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದಿ ಮುಗಿಸಬೇಕು...
***
ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬರೆದ ಲೇಖನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಡರನ್ನು ಇನ್ನೂ ಓದಿಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸಿ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಗುತ್ತದೆ! ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಈ ನಡುವೆ ಬಂದ ಪುಸ್ತಕಗಳೋ, ಅಥವಾ ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಉತ್ಸಾಹ ಹುಟ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲವೋ…ರಿಸರ್ಚ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು! 

ಕೊನೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ
ಸಂಶೋಧಕ ಸಂಶೋಧಕಿಯರು, ಪಲ್ಲವ ವೆಂಕಟೇಶ್ ‘ಈ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಅಳೆದೂ ಸುರಿದೂ ಮತ್ತೆ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮೂರನೇ ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಅಣಿ ಮಾಡಿದೆ. ವಿನ್ಯಾಸ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಸುಜ್ಞಾನಮೂರ್ತಿಯವರ ಪೇಜ್ ಡಿಸೈನ್, ಸುರೇಶ್ ಹುಡುಕಿದ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಫ್ರಿಕಾ-ಭಾರತ ಎರಡೂ ಕಲೆಗಳ ಸಂಗಮದ motif ನನ್ನ ತಟ್ಟಿದವು!

ಪುಸ್ತಕ ಬೇಕಾದವರು ಬರೆಯಿರಿ: ಹೂವಿನಹಳ್ಳಿ ನರಸಿಂಹಮೂರ್ತಿ:  94850 83913 ಅಥವಾ ‘ಪಲ್ಲವ ಪ್ರಕಾಶನ’ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ. ಅಥವಾ ಈ ಅಂಕಣದ ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಾಕ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿವರ ಕೊಡಿ. ಬೆಲೆ: ರೂ. ೨೭೦ (ರಿಯಾಯತಿ ಮತ್ತು ಅಂಚೆ ವೆಚ್ಚ ಸೇರಿ)


 

blog
26 Apr 2026 ಮನುಜರ ಮೇಲೆ ಬರೆಯುವುದು!

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ಇವತ್ತಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೆಣಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ ಕವಿ ರಾಘವಾಂಕ ಹಿರಿಯ ಕವಿ ಹರಿಹರನ ‌ಸೋದರಳಿಯ. ರಾಘವಾಂಕ ಬರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಹರಿಹರ ತನ್ನ ‘ಬಸವರಾಜ ದೇವರ ರಗಳೆ’, ‘ಮಹಾದೇವಿಯಕ್ಕನ ರಗಳೆ’, ‘ಕುಂಬಾರ ಗುಂಡಯ್ಯನ ರಗಳೆ’ ಕಾವ್ಯಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದ್ದನೆಂದು ಊಹಿಸಬಹುದು.

ರಾಘವಾಂಕ ತನ್ನ ‘ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಕಾವ್ಯ’ವನ್ನು ಬರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹರಿಹರನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ. ಮನುಷ್ಯಮಾತ್ರರಾದ ರಾಜರ ಮೇಲೆ ಏಕೆ ಕಾವ್ಯ ಬರೆದೆ ಎಂದು ಕೋಪಗೊಂಡ ಹರಿಹರ ರಾಘವಾಂಕನ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದ. ಆಗ ಅವನ ಹಲ್ಲುಗಳು ಮುರಿದುಹೋದವು. ಇದು ಆ ಕಾಲದ ದಂತಕತೆ; ‘ದಂತ’ ಕತೆ ಕೂಡ! ಆ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹರಿಹರ ರಾಘವಾಂಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದನೆನ್ನಲಾದ ಮಾತು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಯಿತು. ಅದು ಪಂಪಾಶತಕದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಗೆಳೆಯ ಮೋಹನ್ ಮಿರ್ಲೆ ಹುಡುಕಿಕೊಟ್ಟರು:

ಮನುಜರ ಮೇಲೆ ಸಾವವರ ಮೇಲೆ ಕನಿಷ್ಠರ ಮೇಲೆಯಕ್ಕಟಾ 
ತನತನಗಿಂದ್ರ ಚಂದ್ರ ರವಿ ಕರ್ಣ ದಧೀಚಿ ಬಲೀಂದ್ರನೆಂದು ಮೇಣ್ 
ಅನವರತಂ ಪೊಗಳ್ದು ಕೆಡಬೇಡಲೆ ಮಾನವ ನೀನಹರ್ನಿಶಂ 
ನೆನೆ ಪೊಗಳರ್ಚಿಸೆಮ್ಮ ಕಡುಸೊಂಪಿನ ಪೆಂಪಿನ ಹಂಪೆಯಾಳ್ದನಂ 

ಹರಿಹರ ಪದ್ಯದ ಕೊನೆಗೆ, ಬರೆದರೆ ಹಂಪೆಯ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾವ್ಯ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಅದರ ರೂಪಕಾರ್ಥವನ್ನು ಹೀಗೂ ನೋಡಬಹುದು: ಸಾಧಾರಣ ಮನುಷ್ಯರು ಕಾವ್ಯದ ವಸ್ತುವಾಗಲು ತಕ್ಕವರಲ್ಲ; ಕನಿಷ್ಠರನ್ನು ಇಂದ್ರ, ಚಂದ್ರ, ದಧೀಚಿ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೊಗಳುತ್ತಾ ಕೆಡಬಾರದು;  ಆದರ್ಶವಾದದ್ದನ್ನು ಕುರಿತು ಬರೆ ಎಂಬ ಒಂದು ಸೂಚನೆಯೂ ಇದೆ. ಇತರ ಓದುಗಿಯರಿಗೆ, ಓದುಗರಿಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅರ್ಥ ಕಾಣಲೂಬಹುದು. 

‘ಹಾಗಾದರೆ ಹರಿಹರ ‘ಮನುಷ್ಯ’ ಬಸವಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದನಲ್ಲ?’ ಎಂದರು ಗೆಳೆಯರು.

‘ಹರಿಹರ ತನ್ನ ಕಾಲದ ‘ಮನುಷ್ಯ’ ಬಸವಣ್ಣನನ್ನು ಆದರ್ಶ ಪಾತ್ರವನ್ನಾಗಿಸಿ ಬರೆದ’ ಎಂದು ತಕ್ಷಣ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ’ಮುಂದಣ ಕಥನ’ ನಾಟಕ ಬರೆಯುವಾಗ ವಚನಯುಗದ ಅನೇಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಜಾಲಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬಸವಣ್ಣನನ್ನು ಪವಾಡಪುರುಷನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಹರಿಹರ ಬಸವಣ್ಣನ ವೈಚಾರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ಬಸವಣ್ಣ ತೀರಿಕೊಂಡ ನಂತರದ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದ ಹರಿಹರ ಬರೆದ ‘ಬಸವರಾಜದೇವರ ರಗಳೆ’ ಓದಲು, ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾದ ಕಾವ್ಯ; ಆದರೆ, ವೈಭವೀಕರಣದತ್ತಲೇ ಎಳೆದೊಯ್ಯುವ ರಗಳೆಯ ಛಂದೋರೂಪದ ಹರಿವು ಈ ಕೃತಿಯ ವಸ್ತುವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು  ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದಂತಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಛಂದೋರೂಪಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕಾರಣವೂ ಇರಬಹುದು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಹರಿಹರನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣ ಬದುಕಿದ್ದು, ‘ಬಸವರಾಜ ದೇವರ ರಗಳೆ’ಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರೆ? ಹರಿಹರನ ದಂತಭಗ್ನ ನಡೆಯದಿದ್ದರೂ, ‘ಬಸವರಾಜ’ ವೈಭವೀಕರಣವನ್ನು ಬಸವಣ್ಣ ಖಂಡಿತಾ ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!

ಇದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾದದ್ದು ಮೊನ್ನೆ ಪ್ರೊಫೆಸರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿದ ಕುತೂಹಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ:

‘ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೇ ನೀನು ಏನು ಬರೀತೀಯ ಅಂತ ತಿಳಿಯುವ ಆಸೆ ನನ್ನದು’ ಎಂದರು ಪ್ರೊಫೆಸರ್‍. ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಇದೇ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ‘ಸತ್ತವರ ಸವಿ ನೆರಳು’ ಬರಹ ಓದಿದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕುತೂಹಲ ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ಹೊರಬಿತ್ತು.    

ಈ ಆಸೆ ಕೇಳಿದ ನನಗೂ, ’ನೀಲಿ ಬಾವುಟ’ದ ಅಂಕಣಕಾರ ಕವಿ ಸುಬ್ಬುವಿಗೂ ‘ಕವಿರತ್ನ ಕಾಳಿದಾಸ’ ಎಂಬ ಜನಪ್ರಿಯ ಸಿನಿಮಾದ ಭೋಜರಾಜನ ಆಸೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇಂಥ ಆಸೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರಬಹುದೇನೋ. ಸತ್ತಾಗ ಯಾರು, ಹೇಗೆ ಅಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಊಹಿಸುವುದು ಜನರ ಸೋಮಾರಿ ಗಳಿಗೆಗಳ ಒಂದು ಕುತೂಹಲಕರ ಪಾಸ್ ಟೈಂ ಆಗಿರಬಲ್ಲದು! ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕವಿ ಅಥವಾ ಲೇಖಕ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ಮಿತ್ರನಾಗಿದ್ದರೆ ನಾವು ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಆತ ಏನು ಬರೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಸಹಜ!  

ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕೆಳಗೆ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಪದ್ಯವೊಂದನ್ನು ಬರೆದು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಇರಬಹುದು.  ಈ ನಡುವೆ ಕವಿಯೊಬ್ಬರು ‘ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹಿರಿಯ ಕವಿಯೊಬ್ಬರು ಬರೆದಿರುವ ‘ಬಂಡೆಯಂಥ ಬಲಭೀಮ’ ಎಂಬ ಪದ್ಯವನ್ನು ನೀವು ಓದಲೇಬೇಕು’ ಎಂದರು. ಆ ಕವಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ‘ಚಂದ್ರಕಿರಣದ ಚಂಪಕಮಾಲಾ’ ಎಂಬ ಪದ್ಯವನ್ನೂ ಬರೆದಿರಬಹುದು. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಬರೆದವರಿಗೆ, ಬರೆಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಇದರಿಂದೆಲ್ಲ ಖುಷಿ, ಲಾಭ ಇರಬಹುದು. ಅದೇ ಬೇರೆ ಕತೆ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕಾವ್ಯ ಇರುವುದು ಕಷ್ಟ ಅನ್ನಿಸಿ ಓದುವ ಉತ್ಸಾಹ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ.  

ಮಸಲಾ ವಿಚಾರ: ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಕೃತಿಗಳು ಬರೆಯುವರೊಳಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಇಳಿಯದಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕೃತಿ ಹುಟ್ಟಲಾರದು. ಈ ಮಾತು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕವಿ ಜಾನ್ ಕೀಟ್ಸ್ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಅವನ ಕಾಲದ ಕವಿ ಶೆಲ್ಲಿ ಬರೆದ ‘ಅಡೋನಿಸ್’ ಖಂಡ ಕಾವ್ಯ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅದರ ಎಳೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತ್ತು; ಮತ್ತೆ ಖಂಡ ಕಾವ್ಯ ಓದಿನೋಡಿದೆ. ಜೊತೆಗಾರ ಕವಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಅವನ ಕೃತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ, ಮೋಹ ಇವೆಲ್ಲ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಇಂಥ ಅದ್ಭುತ ಶೋಕಗೀತ ಮೂಡಬಲ್ಲದು ಎನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು: 

ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ತೀರಿಕೊಂಡ ಕೀಟ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಹೊರಟ ಶೆಲ್ಲಿಗೆ ಗ್ರೀಕ್ ಪುರಾಣದ ಅಡೋನಿಸ್ ನೆನಪಾದ. ಅಡೋನಿಸ್ ಗ್ರೀಕ್ ಕತೆಗಳ ಸುರ ಸುಂದರ; ಸೌಂದರ್ಯ ದೇವತೆ ಆಫ್ರೊದಿತಿಯ ಪ್ರಿಯಕರ. ಕೀಟ್ಸ್ ಬರೆದ ‘ಎಂಡೀಮಿಯನ್’ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡದ ಶೆಲ್ಲಿಗೆ, ಅವನ ‘ಹೈಪೀರಿಯನ್’ ಪದ್ಯ ಓದಿದ ನಂತರ, ಕೀಟ್ಸ್ ಕಾವ್ಯದ ಮಹತ್ವ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಕೀಟ್ಸ್‌ಗೆ ಕ್ಷಯರೋಗ ಅಂಟಿಕೊಂಡಾಗ ಇಟಲಿಯ ಪೀಸಾ ನಗರದಲ್ಲಿದ್ದ ಶೆಲ್ಲಿ ಮತ್ತವನ ಪತ್ನಿ ಕೀಟ್ಸ್ ಆರೋಗ್ಯ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುವಂತೆ ಕರೆದರು. ಆಗ ಶೆಲ್ಲಿ, ‘ನನ್ನನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಕವಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ನಾನು ಆರೈಕೆ ಮಾಡಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಯಲು ಕಾರಣ; ಅದು ನನ್ನ ಖುಷಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ’ ಎಂದಿದ್ದ. ಶೆಲ್ಲಿಯ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಕೀಟ್ಸ್ ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊಂಡ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶೆಲ್ಲಿ ಬರೆದ ‘ಅಡೋನಿಸ್’ ಖಂಡಕಾವ್ಯ ‘ಪಾಸ್ಟೊರಲ್ ಎಲಿಜಿ’ ಮಾದರಿಯ ಅಮರ ಕಾವ್ಯವಾಯಿತು.

ಅಡೊನಿಸ್ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಬಾ ಯುರೇನಿಯಾ ಶೋಕಿಸು ಎಂದು ದೇವತೆಯನ್ನು ಶೆಲ್ಲಿ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕೀಟ್ಸನ ಕಾವ್ಯದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕರೆದು ಬಾ ಕವಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಕಾವ್ಯವಸ್ತು ಬಂದು ಶೋಕಿಸುತ್ತದೆ. ಕೀಟ್ಸ್ ಹಾಡಿಹೊಗಳಿದ ಪ್ರಕೃತಿ ಬಂದು ಶೋಕಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವ ಕೊಡುವ ವಸಂತ ಋತು ಕವಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಲಾರದು. ಯುರೇನಿಯಾ ದೇವಿ ಕವಿಯ ಸಾವಿನ ಕೋಣೆಯವರೆಗೂ ಹೋಗಿ ನಾನು ಸಾವಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸೇರಲಾರೆನಲ್ಲಾ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾಳೆ. ಬೈರನ್, ಶೆಲ್ಲಿ ಥರದ ಜೊತೆಗಾರ ಕವಿಗಳು ಶೋಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೀಟ್ಸ್ ಕಾವ್ಯ ಕುರಿತು ‘ಕ್ವಾರ್ಟರ್‍ಲಿ ರಿವ್ಯೂ’ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಅನಾಮಧೇಯ ವಿಮರ್ಶೆ ಕೂಡ ಕವಿಯ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣ ಎಂದು ಶೆಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿದ್ದರಿಂದ ಆ ಅನಾಮಧೇಯ ವಿಮರ್ಶಕನೂ ತರಾಟೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. 

‘ಅಡೋನಿಸ್’ ಖಂಡಕಾವ್ಯದ ಕೊನೆಗೆ, ಯಾರೂ ಶೋಕಿಸಬೇಡಿ, ಕೀಟ್ಸ್ ಸತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಶೆಲ್ಲಿ: ಅವನು ಬದುಕಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಎದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಸಾವೇ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದೆ; ಅವನು ಸತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಡೋನಿಸನಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸದಿರಿ; ಅವನೀಗ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಗುಡುಗಿನ ನರಳಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಾತ್ರಿಯ ಮಧುರ ಹಕ್ಕಿಯ ಗಾನದವರೆಗೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಅವನ ದನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ; ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಇರವಿದೆ…ಅವನು ಸತ್ತಿಲ್ಲ; ಬದುಕಿರುವವರೇ ಸತ್ತಿರುವರು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ; ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವತಃ ಶೆಲ್ಲಿಗೇ ‘ನಾನೀಗ ಈ ಬದುಕಿನಿಂದ ಹೊರಡಬೇಕು… ಅಮರವಾಗಿ ಉಳಿವವರ ನಡುವೆ ತಾರೆಯಂತೆ ಹೊಳೆವ ಕೀಟ್ಸನ ಕಡೆಗೆ  ತೆರಳಬೇಕು’ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ… 

ತನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದ 'ಎಂಡೀಮಿಯನ್’ ಪದ್ಯವನ್ನು ಶೆಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಪಡದಿದ್ದುದು ಕೀಟ್ಸನನ್ನು ಬಾಧಿಸಿತ್ತು; ನಂತರದ ’ಹೈಪೀರಿಯನ್’ ಪದ್ಯವನ್ನು ಶೆಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದ. ಆದರೆ ಕೀಟ್ಸ್ ತನ್ನ ಕಾಲದ ದೊಡ್ಡ ಕವಿ ಶೆಲ್ಲಿಯ ಪೂರ್ಣ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಾಗಿ ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕೀಟ್ಸ್ ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೇ ಶೆಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಕಾವ್ಯ ಬರೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೆ? ಬರೆದಿದ್ದರೆ ಕೀಟ್ಸ್ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದನೆ? ಆದರೆ ಕೀಟ್ಸ್ ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ‘ಅಡೋನಿಸ್’ ಕಾವ್ಯದ ಭಾವ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತೆ? ಈ ಥರದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. 

ಗೆಳೆಯ-ಕತೆಗಾರ ‘ಮೊಗಳ್ಳಿ ಗಣೇಶ್ ಇದ್ದಾಗಲೇ ನೀವು ‘ಮಯೂರದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಬರಹ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಬಹಳ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಿದ್ದ’ ಎಂದು ಸುಬ್ಬು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಅದು ನಿಜವಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ನಿಜವಾದ ಬರಹವನ್ನು ‘ಬರೆಸುವ’ ಭಾವ ಸಹಜವಾಗಿ ‘ಹುಟ್ಟುವ’ ತನಕ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ! ಕೀಟ್ಸ್ ಕುರಿತು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಕೀಟ್ಸ್ ಕವಿತೆಗಳೇ ಶೆಲ್ಲಿಯನ್ನು ಬರೆಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದವಲ್ಲವೆ! ಇಂಥ ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ಕವಿ ಇದ್ದಾಗಲೇ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಹಾಗೆ ಹುಟ್ಟಲು ಎಂಥದಾದರೂ ತೀವ್ರ ಭಾವ ಒಳಗಿಂದ ಗುದ್ದಿಕೊಂಡು ಬರಬೇಕಲ್ಲವೆ? 

ಬದುಕಿರುವವರ ಮುಲಾಜಿನಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾವಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದು ಕಷ್ಟವೇನೋ!  ಅವು ಮೂಡಿದ್ದು ಮೂಡಿದ ಹಾಗೆಯೇ ಹುಲು ಮಾನವರು ಬರೆಯಬಲ್ಲರೆ? ಹಾಗೆ ಬರೆದವರಿದ್ದಾರೆ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಕಾವ್ಯ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಅಪ್ಪಟ ಕವಿ, ಕವಯಿತ್ರಿಯರು ಅಂಥದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಸಾವು, ಅಗಲಿಕೆಯಷ್ಟೇ ತೀವ್ರ ಭಾವ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೇಮ ಕಾಮ ವಿರಹಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಅದ್ಭುತ ಕೃತಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿವೆ. ಅಂಥವರ ಸಂತತಿ ಹೆಚ್ಚಲಿ! 
 
ಕೊನೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ: ಮತ್ತೆ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ! 

ಮನುಜರ ಮೇಲೆ ಕಾವ್ಯ ಬರೆವ ಕಷ್ಟ, ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಕಾವ್ಯ ಬರೆದ ರಾಘವಾಂಕನ ಕಷ್ಟ… ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ರಾಜಪ್ಪ ದಳವಾಯಿಯವರ ‘ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ’ಕ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಿಕ್ಕ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ಕ್ಷಣದ ಮೆಚ್ಚುಗೆ:   

‘ಶಿಷ್ಯವತ್ಸಲ’ ಬಿರುದಾಂಕಿತ ಗೆಳೆಯ ರಾಜಪ್ಪ ದಳವಾಯಿ ಮಾಡಿರುವ ‘ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ’ ಕಿರು ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಕೊಚ್ಚಿನ್ ಫಿಲ್ಮ್ ಫೆಸ್ಟಿವಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿರುವ ಸಂಪತ್ ಮೈತ್ರೇಯ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನಟ. ಈ ಗೆಳೆಯರಿಬ್ಬರೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಇರುವವರು. ಆದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ಈ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಈ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಂತಾನೇ ಹುಟ್ಟಿತು…ಇದು ದಳವಾಯಿಯೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿ ನಿತ್ಯ ಬೆಳೆಯುವ ಸಾವಿರಾರು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪಠ್ಯಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟ ಜ್ಞಾನ; ಸಂಪತ್ ಮೈತ್ರೇಯನ ಅನನ್ಯ ನಟನಾಪ್ರತಿಭೆ- ಇವು ತಂತಾವೇ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಕೂಡ. 
ಚಿಯರ್‍ಸ್!
 



Latest Video


Nataraj Huliyar Official
YouTube Channel

SUBSCRIBE