Nataraj Huliyar


Writer

Biography

Dr. Nataraj Huliyar is a short story writer, novelist, columnist, poet and critic.
Born in Huliyar town, Tumkur district Karnataka, India, he did his Masters in English and has done his Ph.D., on ‘Tradition and Modernity in Modern African and Kannada Literature: A comparative Study.’ He is a Professor of English and teaches Comparative Literature at Centre of Kannada Studies, Bangalore University, and is also the Director of Centre for Gandhian Studies. He is the former Dean of school of languages, and Head of the Dept. of English, Central University of Karnataka. He lives in Bangalore.

He is the Executive Editor of Dr. Ram Manohar Lohia’s works in Kannada Translation. He has written columns for magazines and presently writes a socio-cultural column in Prajavani, leading Kannada Daily. He has published over 2000 articles both in English and Kannada.

Publications: He has to his credit 3 Short Story Collections, 2 plays, a novel, 2 poetry Collections, a biography, a monograph and 3 books of Cultural Criticism. He has edited about 48 books for various projects. His works have been prescribed as texts in several universities across Karnataka.

Awards: He has won Karnataka Sahitya Academy awards 3 times (1994, 2002, 2009) and Sahitya Shree Award for Lifetime Literary Achievement in 2017. He is also a recipient of Madhyama Academy Ambedkar Award and Lokanayaka Jayaprakash Narayan Award, G.S. Shivarudrappa Award for Criticism, Rammanohar Lohia Award, Ki. Ram. Nagaraj Samskruthi Award.
Read More


Blog

Latest Posts

More Blogs

blog
13 Sep 2026 ೯/೧೧: ಮರುಕಳಿಸಿದ ಸಂಕೇತ  

ಸಂಕೇತಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ಸಂದರ್ಭ, ಸಮುದಾಯ, ಕಾಲ, ದೇಶ, ಗುಂಪುಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ರೀತಿ ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಿಚಿತ. ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು ಕೂಡ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಅನೇಕ ಸಲ ಈ ಸಂಕೇತಗಳ ಅರ್ಥ ಒಂದೇ ರೂಪದ್ದಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂಕೇತ, ರೂಪಕಗಳ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾದ ಈ ಅಂಕಣಕಾರನಿಗೆ ಈ ಥರದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ಅಧ್ಯಯನಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಹೊಳಹುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಇಂಥದೊಂದು ಸಂಕೇತ ಈ ಅಂಕಣಕ್ಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೧ನೆಯ ತಾರೀಕು ಮತ್ತೆ ಎದುರಾಯಿತು. 

ಅವತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಸುದ್ದಿಜಾಲಗಳಲ್ಲಿ ೯/೧೧ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿತು. ಈಚಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯಮ್ಮಾಗಿ ಉಳಿದಿರುವ ೯/೧೧ ಎಂಬ ಸಂಕೇತ ಜಗತ್ತಿನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಇದೀಗ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣಲು ಕಾರಣವಿತ್ತು: ಈ ಸಾಂಕೇತಿಕ ದಿನಾಂಕದ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಭಯಾನಕ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದು ಇದೇ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೧ಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷವಾಯಿತು.  
ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅಮೆರಿಕದ ವರ್ಲ್ಡ್ ಟ್ರೇಡ್ ಸೆಂಟರ್ ಹಾಗೂ ಪೆಂಟಗನ್ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ದಾಳಿ ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬಹುದು. ಅವತ್ತು ಇದು ಅತಿಭೀಕರ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯೆಂದು ಅಮೆರಿಕ ಹಾಗೂ ಯೂರೋಪು ಬಣ್ಣಿಸಿದರೆ, ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ಕಂಡರಾಗದವರು ಇದು ಅಮೆರಿಕದ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಆದ ಗರ್ವಭಂಗ ಎಂದರು. ಒಬ್ಬನ ಪಾಲಿಗೆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಾದವನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಪಾಲಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗುವ ರೀತಿ ಈ ವಿದ್ಯಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲೂ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು! ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ೯/೧೧ ಎಂಬ ಸಂಕೇತ ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳು, ಪಂಥಗಳ ಅನುಯಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ಯಾವ ಅರ್ಥ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸಬಹುದು.

೨೦೦೧ನೆಯ ಇಸವಿಯ ೯/೧೧ ದಿನವನ್ನು ಅಮೆರಿಕನ್ ಚರಿತ್ರೆಯ ಭೀಕರ ದಿನವೆಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ ೯/೧೧ ಸಂಕೇತವನ್ನೂ ಖ್ಯಾತ ಚಿಂತಕ ನೋಮ್ ಚಾಮ್‌ಸ್ಕಿ ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿದರು. ‘ಫಸ್ಟ್ ೯/೧೧’ ಎನ್ನಲಾಗುವ ಈ ಸಂಕೇತ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕದ ಚಿಲಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಲು ಅಮೆರಿಕದ ಹುನ್ನಾರ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. 

೯. ೧೧. ೧೯೭೩. ಅವತ್ತು ಚಿಲಿ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಿಲಿಟರಿ ಕ್ಷಿಪ್ರ ಕ್ರಾಂತಿ ನಡೆಯಿತು.  ಚಿಲಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರಾಧ್ಯಕ್ಷ ಸಾಲ್ವಡಾರ್‍ ಅಯಂಡೆಯ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯಾಯಿತು. ‘ಪಾಪ್ಯುಲರ್‍ ಸೋಷಲಿಸ್ಟ್ ಪಾರ್ಟಿ’ಯ ನಾಯಕ ಅಯಂಡೆ ಚಿಲಿಯಲ್ಲಿ ಜನರಿಂದ ಚುನಾಯಿತನಾದ ಪ್ರಥಮ ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸ್ಟ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿದ್ದ. ‌ಅವತ್ತಿನ ಮಿಲಿಟರಿ ಕ್ಷಿಪ್ರಕ್ರಾಂತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಕೈವಾಡವಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಈಗ ಜನಜನಿತವಾಗಿದೆ. ಅಯಂಡೆಯ ಸಾವು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೋ, ಹತ್ಯೆಯೋ ಎಂಬುದು ವಿವಾದಾಸ್ಪದವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಅಮೆರಿಕನ್ ಕೈವಾಡ ಮಿಲಿಟರಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಆಗಸ್ಟೊ ಪೀನೋಶೆಯನ್ನು ಚಿಲಿಯ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ತಂದು ಕೂರಿಸಿತು. 

ಸವಾಧಿಕಾರಿ ಪೀನೋಶೆ ಚಿಲಿಯಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹರಣದ ಬರ್ಬರ ಹಿಂಸಾಸರಣಿಯನ್ನೇ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಸರ್ವಾಧಿಕಾರ ಹೊಸ ಹೊಸ ಹಿಂಸೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಂಡಿತು. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಚುನಾಯಿತನಾಗಿದ್ದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷನನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಜನಕಂಟಕ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ಅಮೆರಿಕದ ಪಾಪಕೃತ್ಯದ ಫಲವಾಗಿ ಫಸ್ಟ್ ೯/೧೧ ‌ಎಂಬ ದಿನ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ನೆನಪಾಗಿ ದಾಖಲಾಯಿತು. ಚಿಲಿಯ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವ ಈ ೯/೧೧ರ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಮರೆತಂತಿದ್ದ ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ೯/೧೧ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸಿತು.

ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದ್ದ ೯/೧೧ ದಿನದ ಘಟನೆಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: 

೨೦೦೧ನೇ ಇಸವಿಯ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೧ರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಲ್ ಖೈದಾ ಸಂಘಟನೆಯ ತಂಡ ಎರಡು ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಹೈಜಾಕ್ ಮಾಡಿ ಅಮೆರಿಕದ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದ ವರ್ಲ್ಡ್ ಟ್ರೇಡ್ ಸೆಂಟರಿನ ಉತ್ತರ ಟವರ್ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಟವರ್ ಕಡೆಗೆ ನುಗ್ಗಿಸಿತು. ಮೂರನೆಯ ವಿಮಾನವನ್ನು ವಾಶಿಂಗ್ಟನ್‌ನ ಪೆಂಟಗನ್ ಕಡೆಗೆ ನುಗ್ಗಿಸಲಾಯಿತು. ಅಮೆರಿಕದ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್ ವೈಟ್‌ಹೌಸ್ ಕಡೆಗೆ ನುಗ್ಗಲು ಹೊರಟಿತ್ತೆಂದು ಊಹಿಸಲಾದ ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಿಮಾನದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಆ ವಿಮಾನದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೇ ಧೀರೋದಾತ್ತವಾಗಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಬದಲಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ತಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಫುಡ್ ಟ್ರಾಲಿ, ಬೆಂಕಿ ನಂದಿಸುವ ಸಿಲಿಂಡರ್, ಕುದಿವ ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಪೈಲಟ್ ಕೂರುವ ಕಾಕ್‌ಪಿಟ್ ಕಡೆಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು. ಹೈಜಾಕರ್-ಪೈಲಟ್ ವಿಮಾನವನ್ನು ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ನುಗ್ಗಿಸಿದ. ವಿಮಾನ ಪೆನ್ಸೆಲ್ವಿಯಾದ ಬಯಲಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು.  

ವಿಮಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಬದುಕಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಮಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ದಾಖಲೆಗಳು, ವಾಯ್ಸ್ ರೆಕಾರ್ಡರುಗಳು, ಟೆಲಿಫೋನ್ ಕರೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಮಾನದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಗಳಿಗೆಯ ಧೀರೋದಾತ್ತ ಸಾಹಸ ಅನಂತರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಈ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ನೆನೆಯುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ಮಾರಕ ಪೆನ್ಸೆಲ್ವಿಯಾದ ಸ್ಟೋನಿಕ್ರೀಕ್ ಟೌನ್‌ಶಿಪ್ ನಲ್ಲಿದೆ. 

ಈ ದಾಳಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಒಸಾಮ ಬಿನ್ ಲ್ಯಾಡನ್, ‘ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅಮೆರಿಕ ಸದಾ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅದರ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಭಗ್ನಗೊಳಿಸುವ ಯತ್ನವಿದು’ ಎಂದಿದ್ದ. ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಇಂಟೆಲೆಜೆನ್ಸ್ ಸರ್ವಿಸ್ ಎನ್ನಲಾದ ಅಮೆರಿಕದ ಫೆಡರಲ್ ಬ್ಯೂರೋ ಆಫ್ ಇನ್ವೆಸ್ಟಿಗೇಶನ್ (ಎಫ್.ಬಿ.ಐ.) ಈ ಮಟ್ಟದ ಅಪಾಯವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಸಾಮಾಗಾಗಿ ಅಮೆರಿಕ ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಬರಾಕ್ ಒಬಾಮ ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದಾಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಎಲ್ಲೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಅಮೆರಿಕನ್ ಗುಪ್ತ ಪಡೆ ಮೇ ೨೦೧೧ರ ಸಂಜೆ ಅಲ್ಲಿನ ಅಬ್ಬೊತ್ತಾಬಾದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಸಾಮನನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿತು. 

೯/೧೧ರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಬಿನ್ ಲ್ಯಾಡನ್ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಅಮೆರಿಕ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ಬಿನ್ ಲ್ಯಾಡನ್ ಮಾಡಿದ್ದ ಊಹೆಯಂತೆ ತನ್ನ ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ಇಮೇಜನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಲವು ಯುದ್ಧಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು-ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆಯೋ? ಇಂಥ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು  ಅಂತರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ತಜ್ಞರಷ್ಟೇ ಉತ್ತರಿಸಬಲ್ಲರು. ಲ್ಯಾಡನ್ ಹತ್ಯೆಯ ನಂತರ, ೧೩ ಮೇ ೨೦೧೩ರಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಒಬಾಮ ‘ಟೆರರಿಸಂ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಮುಗಿಯಿತು’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ೯/೧೧ರ ಘಟನೆಯಿಂದ ನೊಂದ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಈ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೂ, ಅಮೆರಿಕ ಆ ಹಾದಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಳಲಿಲ್ಲ.  ಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಹಿಂಸಾಸರಣಿಯ ಜುಟ್ಟು ಈಗ ದೇಶಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಅದು ವಿಶ್ವದ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಇಂಥ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವರ್ಲ್ಡ್ ಟ್ರೇಡ್ ಸೆಂಟರ್‍ ಪತನದ ನಡುವೆಯೂ  ಬದುಕುಳಿದ ‘ದ ಡಸ್ಟ್ ಲೇಡಿ’ ಎಂದೇ ಹೆಸರಾದ ಮಾಸೀ ಬಾರ್ಡರ್‍ಸ್ ದನಿಯನ್ನು ಯಾರು ತಾನೇ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?

೨೦೦೧ರ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಈ ವರ್ಷದ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೧ರಂದು ಇದನ್ನೊಂದು ‘ಲೀಡ್ ಸ್ಟೋರಿ’ ಮಾಡಲು ಜಗತ್ತಿನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು; ಅವಲೋಕನ, ಸಂದರ್ಶನ, ಸ್ಪೆಷಲ್ ಸ್ಟೋರಿಗಳ ಪ್ರಸಾರಗಳನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವತ್ತೇ ೯/೧೧ರ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಕೇತವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ ಬೆಂಬಲಿತ ‘ಹೂಥಿ’ಗಳು ಯಮನ್ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಲೆತ್ನಿಸಿದರು. ಈ ಹೂಥಿ ಆಕ್ರಮಣ ಈ ವರ್ಷದ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೧ರಂದೇ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದ್ದು ಪೂರ್ವಯೋಜಿತವೋ, ಆಕಸ್ಮಿಕವೋ ಊಹಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೂ ಈ  ಹೂಥಿ ದಾಳಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೧ರ ನೆನಪನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ ಜಗತ್ತಿನ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೊರಳಿಸಿದ್ದು ನಿಜ. ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಒಸಾಮಾ ನಡೆಯನ್ನು ಅಮೆರಿಕ ಹೇಗೆ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಇವತ್ತು ಹೂಥಿಗಳ ಈ ನಡಿಗೆಯನ್ನೂ ಅಮೆರಿಕವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳು ಊಹಿಸಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ೯/೧೧ ಎಂಬ ಭೀಕರ ನೆನಪಿಗೆ ಮರಳುವ ಅಮೆರಿಕ ಆ ಭೀಕರ ಘಟನೆಯ ನಂತರವೂ ಕಾಲು ಕೆರೆದು ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಳಿಯುವ ಚಾಳಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕ, ಇಸ್ರೇಲ್ ಆರಂಭಿಸಿದ ಯುದ್ಧದ ಭಾಗವಾಗಿಯೇ ಈಗ ಇರಾನ್ ಬೆಂಬಲಿತ ಹೂಥಿ ಪಡೆಗಳ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆದಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಹೂಥಿಗಳು ಯಮನ್ ಬಳಿಯ ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ಕರಾವಳಿಯ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಇರಾನಿನ ಕೈ ಮೇಲಾಗಲಿದೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಗೆಲುವು ಎನ್ನುವವರಿದ್ದಾರೆ. ತನ್ನ ದೇಶದ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ಯುವರಾಜ ನೆರವಿಗಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮೊರೆಗೆ ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಟ್ರಂಪ್ ಈತನಕ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟಿಲ್ಲ! ನಿತ್ಯ ಬದಲಾಗುವ ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ವರಸೆಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳೇ ಬೇರೆ. ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಂದು ೯/೧೧ ಸಂಕೇತದ ದೀರ್ಘಕಾಲಿಕ ಅರ್ಥ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೊಳೆದಿರಬಹುದೆ?

ಕಾರಣ, ೧೯೭೩ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯ ೯/೧೧ನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಅಮೆರಿಕ, ೨೦೦೧ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ೯/೧೧ಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಯಿತು. ಇದೀಗ ೨೦೨೬ರ ಇನ್ನೊಂದು ೯/೧೧ರ ಹೊಸ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಗುಂಪುಗಳು ಕೂಡ ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ಗಳನ್ನು ಎದುರಾಗಬಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಲೋಕದ ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದದ ಅಮಲನ್ನು ಇಳಿಸಬಲ್ಲದೆ? ಅದು ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ಯಾರು ಯಾವ ರೀತಿ ಓದುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ!
 

blog
06 Sep 2026 ಕಲಿತಿಲ್ಲವೆಂಬ ನೆನಪುಳಿಸು

'ನೋಡಿದ್ರೆ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ವ? ಅವನು ಎಂಥವನೂಂತ?' ಎಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಒಳಹೊರಗು ಬಲ್ಲವರಂತೆ ಜನ ಆರಾಮಾಗಿ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಂಗಸರು, 'ಅವನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ ಕಳ್ಳನ ಥರ ಇದ್ದ ಕಣ್ರೀ' ಎಂದು ಕಳ್ಳರಿಗೂ ಒಂದು ಯೂನಿಫಾರ್ಮ್ ಇದೆ ಅನ್ನುವಂತೆ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯವಾಗುತ್ತದೆ. 

ಈ ಥರದ ಸಲೀಸು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ಫ್ರಾಯ್ಡ್‌ಗೋ, ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ನೀಷೆಗೋ ಏನನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತೋ! ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ- ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ಕನಸುಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯರ ಹೊರ ಭಾವ, ಒಳ ಲೋಕ, ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಅಪ್ರಜ್ಞೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಾನು ಕಂಡ ಸತ್ಯವನ್ನು ಥಿಯರಿ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದವನು ಫ್ರಾಯ್ಡ್. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಫ್ರಾಯ್ಡ್ ಬರಹಗಳ ಒಳ ಹೊಕ್ಕರೆ ಸಾಕು, ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ, ಒಂದು ಜೀವಮಾನಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ಒಳನೋಟಗಳು ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗೇ ನೀಷೆಯ ಫಿಲಸಾಫಿಕಲ್ ಲೋಕ. ಇವೆರಡೂ ನಮ್ಮಂಥ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾಣದ, ನಮಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ದಕ್ಕದ ಲೋಕ. ಫ್ರಾಯ್ಡ್, ನೀಷೆ ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಲೇಖಕರ ಪಟ್ಟಿಯ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿರುವುದು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ. ನನ್ನಂಥವರಿಗೆ ಅವರು ಹಾಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗುವುದು ಅವರ ಬರಹಗಳು ಕಾಣಿಸುವ ಸತ್ಯದ ಜೊತೆಗೇ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡ. 

ನಾನು ಆಗಾಗ ಕನ್ನಡಿಸಿರುವ ನೀಷೆಯ ಕೆಲವು ಗಾಢ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು, ಈ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಗದ್ಯ-ಪದ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ 'ನೀಷೆಗೆ ಹೊಳೆದ ಸತ್ಯ' ಎಂಬ ತಲೆಬರಹದಡಿ ಇಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕೊಡುವುದನ್ನು ನೀವು ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು: ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಟೈಮ್ಸ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಾಗಿ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಈ ನೀಷೆ ಪಯಣ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ನನ್ನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಂಥ ಇನ್ನೊಂದು ನೀಷೆಗೆ ಹೊಳೆದ ಸತ್ಯ: 
ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು;

ಆದರೆ, 
ಆ ಸುಳ್ಳಿನ ಜೊತೆಗೇ ಮೂಡುವ 
ತಿರುಚಿದ, ಕಹಿ ವ್ಯಗ್ರ ಮುಖ
ಹೇಗೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿಯೇ ತೀರುವುದು.

ಇಂಥ ನಿಷ್ಠುರ ಸತ್ಯ ತಲುಪಲು ಕತೆಯೋ ಕವಿತೆಯೋ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸಿ ಫಿಲಾಸಫಿಯ ಅಡಕ ಗುಣದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಸ್ಮಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಕಥಾ ಸಂಕಲನವೊಂದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯುವಾಗ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ನೀಷೆ ತಲುಪುವ ಸತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಚ್ಚರಿ ಇವತ್ತಿಗೂ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಆ ಮುನ್ನುಡಿಯ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು: 

ನೀಷೆಯಂಥ ದೊಡ್ಡ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಓದುತ್ತಾ ಅವನು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಟಿಪ್ಪಣಿಯಲ್ಲಿ ತಲುಪುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಈ ಥರದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಸತ್ಯ ತಲುಪಲು ಕತೆ ಬರೆಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದಲ್ಲ ಎನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ...

ಆದರೂ ಕತೆ ಬರೆಯವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಎಂದೋ ಕಂಡ, ಹೊಳೆದ, ಬೆಳೆದ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಘಟನೆಗಳಂಥ ರೂಪಕಕ್ಕೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ಹೊಸ ಮುಖಗಳು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತವೆ; ಕಥಾಮಾಧ್ಯಮವೇ ಕಾಣಿಸುವ ಸತ್ಯಗಳು ಕತೆ ಬರೆಯುವ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸ ಉಮೇದು ಹುಟ್ಟಿಸತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಆ ಉಮೇದು ಯಾವುದೋ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ನಿಂತುಹೋಗುತ್ತದೆ; ಮುಂದೆಂದೋ, ಯಾವ ವರ್ಷವೋ ಆ ಕತೆಗೆ ಇನ್ನೇನೋ ಕೂಡಿಕೊಂಡಂತಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಒತ್ತಾಯ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಬರೆಯವ ನನ್ನ ಅನುಭವ. 

ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ: 

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜೆ.ಪಿ.ನಗರದ ವೈನ್ ಸ್ಟೋರಿನ ಹೊರಗಿನ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಗೊರಗಿ ಬಿಳಿಯ ಹತ್ತಿ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟ ಆ ಕಪ್ಪನೆಯ ತಮಿಳು ಹೆಂಗಸು ಅದೇ ಆಗ ಒಂದೇ ಗುಟುಕಿಗೆ ಮದ್ಯವನ್ನು ಗಂಟಲಿಗಿಳಿಸಿ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಏನನ್ನೋ ತಿನ್ನಲು ಕೊಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಬಗೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೋ, ಮತ್ತಾವುದೋ ಭಾವವನ್ನೋ ತೋರುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ಭಾವ ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮುತ್ತತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಸಾಕಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯೇ? ಅವನನ್ನು ಎಂದೋ ಬಿಟ್ಟ ಅಗಲಿಕೆಯ ಭಾವವೇ? ಆ ಹುಡುಗನ ಮುಖದ ಭಾವವೇನು? ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರಬಹುದಾದ ವ್ಯಾಪಾರ ಏನಿರಬಹುದು...?  ಫೋಟೋದ ಫ್ರೇಮಿನಂತೆ ಆ ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ಇದೆ, ಮಾಸಲು ಮಾಸಲಾಗಿ. ಆ ಹೆಂಗಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಹೆಂಗಸಿನ ಮುಖವೂ ಈ ಫೋಟೋದೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಲೆತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.  ಅವತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ವಿಚಾರಿಸಿದ್ದರೆ ಆ ಮೂವರ ಆ ಕ್ಷಣದ ಮನೋಲೋಕ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತೇ? ಅವರು ತಮಿಳರಿರಬಹುದೆಂಬ ಊಹೆಯ ಮೇಲೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅವರ ಭಾಷೆ ಬರದ ನನಗೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ತಿಳಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೇ? ಅಕಸ್ಮಾತ್ ತಮಿಳು ಬಂದಿದ್ದರೂ ಆ ಭಾವ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತೇ? ನಾನು ಅವರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದ್ದರೂ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೇ... 

ಹೀಗೆ ಆ ಚಿತ್ರ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಅಸಲಿ ಅರ್ಥ ಇನ್ನೆಂದೂ ಹೊಳೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ, ಇವತ್ತು ಕೂಡ ಆ ಸನ್ನಿವೇಶ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ತೀರಾ ಕಮ್ಮಿಯಿತ್ತು. ಅಂದರೆ, ಮಾನವ ಸನ್ನಿವೇಶ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಬರೆಯಲು ಹೊರಡುವುದೇ ಒಂದು ಭ್ರಮೆಯೇನೋ! ಬರೆವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲೇ ಕೆಲವು ಅರ್ಥಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಗ್ರಹಿಕೆ ಕೂಡ ಪೂರ್ತಿ ನಿಜವಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಬರೆಯುವವರು ಕೊನೆಗೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳ ಬಗೆಗಿನ ಹೊರ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕೊಡಬಹುದೇ ಹೊರತು ಅವರೊಳಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ...

ಈ ಅರಿವಿನ ಎದುರು, ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕ `ಕಂಡಿರುವೆ’, `ಕಾಣುತ್ತಿರುವೆ’ ಎಂಬ ಠೇಂಕಾರ ಝರ್ರನೆ ಇಳಿದು, ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಮಾತ್ರ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಹೊಳೆದಿರಬಹುದು ಹಾಗೂ ಕೆಲಬಗೆಯ ವೈರುಧ್ಯಗಳಾದರೂ ಈ ಬರವಣಿಗೆಯ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಅನುಮಾನದಿಂದ ಈ ಕತೆಗಳನ್ನು ನಿಮಗೆ ದಾಟಿಸುತ್ತಿರುವೆ... 

ಇವು ಅಂದು ಬರೆದ ಮಾತುಗಳು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷಗಳಾದ ಮೇಲೂ ಕತೆ ಬರೆಯುವ ಬಗೆಗಿನ ಅಳುಕು ಹಾಗೇ ಇದೆ. ‘ಕಲಿತಿಲ್ಲವೆಂಬ ನೆನಪುಳಿಸು’ ಎಂಬ ಅಡಿಗರ ಸಾಲು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಈ ಅಂಕಣ ಬರೆಯುವ ಶನಿವಾರ, ಧಾರವಾಡದ ರಿಫ್ರೆಶರ್ ಕೋರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೀಡರ್ ರೆಸ್ಪಾನ್ಸ್ ಥಿಯರಿಯ ಸುತ್ತ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು  ಯಾಕೋ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಆ ವೈನ್ ಸ್ಟೋರಿನ ಬಳಿ ಕಂಡ ಫೋಟೋ ಫ್ರೇಮಿನ ಕಡೆ ಹೊರಳಿತು. ಲೇಖಕ ಅಥವಾ ಲೇಖಕಿ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಹೇಳ ಹೊರಟಿರಲಿ, ರೀಡರ್ ಅವನ್ನು ಹೇಗೆ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಮುಖ್ಯ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಈ ರೀಡರ್ ರೆಸ್ಪಾನ್ಸ್ ಥಿಯರಿ. ಆ ಚಿತ್ರಗಳ ಓದುಗನಾಗಿ ನನಗೇನೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸುಂದರ ಕಸರತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇದೀಗ ತೊಡಗಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು...

ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಈ ಅಂಕಣದ ಓದುಗ, ಓದುಗಿಯರು ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸದೆ ಕತೆಯಾಗಿಸಬಹುದೆ ಎಂದು ಕಾದು ನೋಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ! ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೀವು ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕತೆಯಾಗಿಸಿದರೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಕಳಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮುಂದೆ ಬೆಳೆಸೋಣ.



ನೆನಪು ಹೇಳುವುದು:
‘ನಾನು ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.’  
ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಹೇಳುವುದು: 
‘ನಾನು ಅದನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.’  
ಹಾಗೇ ಸೆಟೆದುಕೊಂಡೇ ಇರುವುದು ಸ್ವಾಭಿಮಾನ;
ಕೊನೆಗೆ ನೆನಪು ಶರಣಾಗುವುದು.  


ನಾವು ಕೊನೆಗೂ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು
ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ;
ಬಯಸಿದ ವಸ್ತುವನ್ನಲ್ಲ.

blog
30 Aug 2026 ಬರವಣಿಗೆ: ಶ್ರಮವೋ? ಸ್ಫೂರ್ತಿಯೋ?

ಒಂದೆಡೆ, ನಮ್ಮ ಹೊಸ ಲೇಖಕ ಲೇಖಕಿಯರು, ರಿಸರ್ಚ್ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಬರೆಯಲು ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ; ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಹಲ ಬಗೆಯ ಡಿಜಿಟಲ್ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಪಟ ಪಟ ಬರೆಯುವ, ಬರಹದ ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವಾಕ್ಯಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ದೃಶ್ಯ…

ಈ ಎರಡೂ ಪರಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಕಲೆ ಕುರಿತ ಬರಹಗಳು ಕಡಿಮೆ ಇವೆಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ; ಅಥವಾ ಈ ಹೊಸ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಹನೀಯರು ಅಂಥ ಬರಹಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಓದಿ ಅವುಗಳಿಂದ ಕಲಿಯುತ್ತಿಲ್ಲವೋ? ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಬರೆಯಲೆತ್ನಿಸುವ ಹೊಸಬರಿಗಾದರೂ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಲೆಂದು ಬರವಣಿಗೆಯ ಕಲೆಯ ಬಗೆಗೇ ಹೊಸ ಏನನ್ನಾದರೂ ಓದಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಈ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ಅಂಕಣಕಾರನಿಗಾದರೂ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ; ಆ ಮಾತು ಬೇರೆ!

ಹೀಗೇ ಬರೆವ ಕ್ರಿಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಮೆರಿಕದ ದೊಡ್ಡ ಲೇಖಕ ಅರ್ನೆಸ್ಟ್  ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ದಿನವಿಡೀ ಒಂದು ಪಕ್ಕಾ ಸಾಲು ಬರೆಯಲು ಪಡುವ ಶ್ರಮ, ಅವನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಕ್ರಮ, ಅವನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶಿಸ್ತು- ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕುರಿತು ಆಗಾಗ ಓದಿದ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ:

‘ಸೂರ್ಯೋದಯವಾದ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಒಮ್ಮೆ ಬರೆದ. ಹೀಗೆ ಶುರು ಮಾಡುವ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಅದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ರೀತಿ ಇದು:

‘ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಎಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆನೋ, ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಇಡೀ ದಿನ ಮುಂದಿನದನ್ನೋ, ಹೊಸದನ್ನೋ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಅದೇ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ವಾಪಸಾಗಿ ರಿವೈಸ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓದುತ್ತೇನೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಓದುತ್ತೇನೆಂದರೆ, ಇನ್ನೂ ಏನಾದರೂ ಹಿಂಡಲು ರಸ ಉಳಿದಿದೆಯೇ ಎನ್ನುವ ತನಕವೂ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಅಂದಾಜು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಾಳೆಯತನಕ, ಅಂದರೆ ನಾಳೆ ಬರೆಯುವ ತನಕ ಬದುಕಿ ಉಳಿಯಲು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. 

ಈ ಬರೆವ ಬದುಕಿನ ದಿನಚರಿ ನಾಳೆಯತನಕ ಅಥವಾ ಹಲವು ದಿನಗಳ ತನಕ ಆ ಬರವಣಿಗೆಯ ಎಳೆಯನ್ನೋ, ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನೋ ಜೀವಂತವಾಗಿಡಲು ಹೆಮಿಂಗ್ವೆಗೆ ಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ‘ಆದರೆ ನಾಳೆಯತನಕ ಕಾಯುವುದಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅದು ಬಲು ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ’ ಎಂದು ಹೆಮಿಂಗ್ವೆಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಈ ಬರಹ ಓದುತ್ತಿರುವ ಹಲವರಿಗೆ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆಯ ಬರವಣಿಗೆ ಒಂದು ‘ಲಕ್ಷುರಿ’ ಎನ್ನಿಸುವುದು ಸಹಜ. ಅದು ನಿಜ. ‌ಇಂಥ ಲಕ್ಷುರಿಯು ಆಯ್ಕೆಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮಂಥ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಕಾರಂತ, ತೇಜಸ್ವಿ ಆ ಥರ ಆಯ್ಕೆಯಿಂದಲೇ ಪೂರ್ಣಾವಧಿ ಲೇಖಕರಾಗಿದ್ದರು. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗೆ ಪೂರ್ಣಾವಧಿ ಲೇಖಕರಾಗುವ ಆಯ್ಕೆ, ಸಾಧ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆ ಬದುಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇತ್ತು.  ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಅಂಥವರಲ್ಲೊಬ್ಬ.  ಅದೇನೇ ಇದ್ದರೂ, ಬರೆವ ಈ ಶ್ರಮದ ಕೆಲಸ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆಯನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸುವ ಕೆಲಸ ಆಗಿರದಿದ್ದರೆ, ‌ಈ ಕೆಲಸ ಎಲ್ಲೋ ಅವನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯಾತ್ಮಕ ಆನಂದದ ಅನುಭವ ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಅವನು ಬರೆವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ಹೀಗೆ ಲೀನವಾಗುವ ಆಳದ ಅಗೋಚರ ಆನಂದವಿರದಿದ್ದರೆ ಯಾರೂ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದು ಜೀತದ ನೊಗ, ಅಷ್ಟೆ!

ಹೆಮಿಂಗ್ವೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಮದ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವವರು ಒಂದೆಡೆಯಿದ್ದರೆ,  ಸಹಜಸ್ಫೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆವ ಲೇಖಕ ಲೇಖಕಿಯರೂ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಇದ್ದಾರೆ. 
ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕವಿ ಜಾನ್ ಕೀಟ್ಸ್ ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಮಾತು ನಿಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದು: ‘ಗಿಡಗಳಿಗೆ ಎಲೆಗಳು ಮೂಡುವಂತೆ ಕವಿತೆ ಮೂಡದಿದ್ದರೆ ಅದು ಬಾರದಿದ್ದರೇ ಲೇಸು.’   
ಕೀಟ್ಸ್ ಗಿಂತ ಹಿರಿಯನಾದ ವರ್ಡ್ಸ್‌ವರ್ತ್ ಕೂಡ ‘ಕಾವ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಶಕ್ತ ಭಾವನೆಗಳ ಸಹಜ ಉಕ್ಕುವಿಕೆ; ಪ್ರಶಾಂತ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಮನಸು ನೆನಸಿಕೊಂಡ ಭಾವನೆ’ ಎಂದಿದ್ದ. 

ಈ ಬಗೆಯ ಸಹಜ ಉಕ್ಕು ಅಥವಾ ತುಳುಕಿ, ಕೋಡಿ ಬೀಳುವ ಅನುಭವ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವರಿಗೂ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ೧೯೭೮ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ‘ಅವಸ್ಥೆ’ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮುನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ 'ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ನನ್ನಿಂದ ಬರೆಸಿಕೊಂಡಿದೆ’ ಎಂದು ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಈ ನಿವೇದನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಕು ನುಡಿಯಲೆತ್ನಿಸಿದ ಅರೆವಿಚಾರವಾದಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೇಷ್ಟರೊಬ್ಬ, 'ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ತಾನೇ ಬರೆಯೋಲ್ವೆ? ಈ ಮನುಷ್ಯ ’ಬರೆಸಿಕೊಂಡಿತು’ ಅಂತ ಬರೆದಿರೋದನ್ನ ನೋಡಿ!’ ಎಂದು ಕಹಿಯಾಗಿ ನಗಲೆತ್ನಿಸಿದ. ಆ ಕೊಂಕಿನ ಹಿಂದೆ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕುರಿತು ಈ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೇಷ್ಟ್ರರಿಗಿದ್ದ ಅಸಹನೆಯೂ ಸೇರಿತ್ತೆಂಬುದು ನಂತರ ತಿಳಿಯಿತು.

‘ನಿಮಗೆ ಸೃಜನಶೀಲ ಬರವಣಿಗೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ನಿಜವಾದ ಬರವಣಿಗೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಎಷ್ಟು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದುದು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ರೇಗಿ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.  
ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಈ ಥರ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ನೋಡುವವರಿಗೆ ‘ಗದುಗಿನ ವೀರನಾರಾಯಣನೆ ಕವಿ ಲಿಪಿಕಾರ ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ’ ಎಂಬ ಕುಮಾರವ್ಯಾಸನ ವಿನಯ ಕೂಡ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಾರದು

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಬರವಣಿಗೆಯ ನಿತ್ಯ ಶ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆಗೂ ಕೃತಿಯೊಂದು ತಂತಾನೇ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ‘ಎ ಮೂವಬಲ್ ಫೀಸ್ಟ್’ ಎಂಬ ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಅನುಭವಗಳ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಕುರಿತು ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಬರೆಯುವ ಮಾತು: ‘ಈ ಕತೆ ತಂತಾನೇ ಬರೆದುಕೊಂಡಿತು, ಅದರ ಜೊತೆ ಓಡಲು ಭಾಳಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೆ.’ 

ಹೆಮಿಂಗ್ವೆಯ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಶ್ರಮ, ಸಹಜ ತುಳುಕು ಇವೆರಡೂ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಸೃಜನಶೀಲ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರಿಗೂ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ‌ಇವೆರಡೂ ಅನುಭವಗಳು ಲೇಖಕಿಯಲ್ಲೂ, ಕವಯಿತ್ರಿಯಲ್ಲೂ, ಬಡಗಿಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲೂ, ಶಿಲ್ಪಿಯಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ಇದೇ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ, ಬರವಣಿಗೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರಮ ಪಟ್ಟು ಬರೆದಿರಬಹುದಾದ ಜಾನ್ ಬಾಬಿಯ ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಯ ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ.

ಇವತ್ತು ಬರವಣಿಗೆ ಶುರು ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಈಗಾಗಲೇ ಶುರು ಮಾಡಿರುವವರಿಗೆ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆಯ ಅನುಭವದಂತೆಯೇ, ಲಂಕೇಶರು ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಕತೆಗಳ ಕಮ್ಮಟವೊಂದರಲ್ಲಿ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳು ಕೂಡ ದಾರಿ ತೋರಿಸಬಲ್ಲವು. ೧೬ ಫೆಬ್ರವರಿ ೧೯೮೬ರ ‘ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆ’ಯ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶ್ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ‘ತರುಣ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತು’ ಎಂಬ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿಯಾಗಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಕತೆ ಬರೆಯುವವರಿಗೆ ಹೇಳುವ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳು:

'ಚಿಕ್ಕವರಾದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ಅರಿಕೆ, ನೇರವಾದದ್ದನ್ನು ತಿರುಚಿ, ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾದದ್ದನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸಲು ಹೋಗಬೇಡಿ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ಸಂಕೇತಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಳಲು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಯತ್ನಿಸಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗಿನ ನಿಮ್ಮ ವಿರಸವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಹೆಂಡತಿಯ ವಿರಸವನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಾಗ ಅದು ಕೆಲವು ಮುಖ್ಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪಾಪವನ್ನೂ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನೂ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನೂ ಏಕಾಂತತೆಯನ್ನೂ ಎದುರಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಹಾಗೆ ಕಲಿತೊಡನೆ ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ಮಾತೃಭಾಷೆಗೆ ಕಾಣಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಬರುತ್ತದೆ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಏಕಾಂತತೆ ಎಂದರೆ ಅರ್ಥ ಏನು? ನಿಮ್ಮ ಒಬ್ಬಂಟಿತನದ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಏನು? ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ಕಾಣ್ಕೆಯ ಸಂಪತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಪತ್ತಾಗಿ ಬರುವುದು ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ದೊರೆತ ಗಾಢ ಉತ್ತರಗಳಿಂದ.’ 

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಮುನ್ನ, ‘ಇವು ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮಾತುಗಳಾದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಹಿತವಚನದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದರೂ ಅದು ಹಾಗಲ್ಲವೆಂದು ನೀವು ನೆನಪಿಡಬೇಕು’ ಎಂದು ಲಂಕೇಶ್ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ನಾವೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಮಾತುಗಳು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾಗಿರಬಲ್ಲವು. ಅವು ಓದುವವರ ಸತ್ಯಕ್ಕೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಬಲ್ಲವು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ಕೂಡ. 

ಬರವಣಿಗೆಯ ಕೆಲವು ಮೂಲ ಸಲಕರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸತ್ಯದ ಹುಡುಕಾಟ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಎಂದು ನಂಬಿರುವವರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ. ಅದರಲ್ಲೂ, ಯಾರೂ ಎದುರಿಗಿಲ್ಲದೆ, ಯಾರನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಸದೆ, ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಅದ್ಭುತ ಅವಕಾಶ ಅಥವಾ ಲಕ್ಷುರಿ ಇರುವುದು ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ, ಕೀಟ್ಸ್, ಅನಂತಮೂರ್ತಿ, ಲಂಕೇಶ್ ಥರದ ದೊಡ್ಡವರ ಅನುಭವಗಳು ಬರೆವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೆರವಾಗಬಲ್ಲವು. 

ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಲಂಕೇಶರ ಈ ಲೇಖನ ೧೯೯೧ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲಂಕೇಶರ ‘ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ’ ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ಮುದ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ. ನಂತರ ೧೯೯೭ರಲ್ಲಿ ಈ ಅಂಕಣಕಾರ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ‘ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ’ ಸಂಪುಟ-೧ರಲ್ಲೂ ಇದೆ. ನಂತರ ಬಂದ ‘ಸಾಹಿತಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿಮರ್ಶೆ’ ಸಂಪುಟದಲ್ಲೂ ಈ ಲೇಖನ ಇದೆ. 

ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ನಾನು ಓದಿದ ಲಂಕೇಶರ ‘ತರುಣ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತು’ ಎಂಬ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಅವತ್ತಿನಿಂದ ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಹತಾರಗಳನ್ನು, ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಕೆಣಕಿ ಹೊಸ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ, ಕೀಟ್ಸ್, ವರ್ಡ್ಸ್ ವರ್ತ್…

 

       

 ೧
ನೀನೊಂದು ಜಿರಲೆಯ ಕೊಂದರೆ 
ನೀನೊಬ್ಬ ಹೀರೋ;
ನೀನು ಒಂದು ಚಿಟ್ಟೆಯ ಕೊಂದರೆ 
ನೀನೊಬ್ಬ ಕೇಡಿ

ನೀತಿನಿಯಮಗಳಿಗೆ 
ಸೌಂದರ್ಯಾತ್ಮಕ 
ಮಾನದಂಡಗಳಿರುತ್ತವೆ.

 

೨ 
ಪ್ರತಿಭಾಶಾಲಿಯಲ್ಲಿ
ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ 
ಈ ಎರಡು ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ
ಅವನನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ:
ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮತ್ತು ಶುಭ್ರತೆ.
 
 


 
 



Latest Video


Nataraj Huliyar Official
YouTube Channel

SUBSCRIBE